หลังจากที่กล้อง DSLR ตัวแรกคู่บุญบารมีของผมที่ใช้มาร่วมห้าปี เจ้า D70s เกิดอาการงอแง ไฟอ่านการ์ดค้างไม่ยอมอ่าน-เขียน CF แถมเกิดมาเสียในจังหวะที่ช่วยให้ผมมีข้ออ้างในการเอาไปทิ้งหมัดฮุกด้วยเหตุผลอันหนักหน่วงตรงประเด็นกับคุณแม่บ้านว่าหากต้องรอการซ่อมแซมอาจจะไม่ทันใช้งานถ่ายภาพเสื้อผ้าเด็กในช่วงต้นเดือนกุมภาพันธ์ เท่านั้นเองคุณแม่บ้านเลยต้องจำยอมกัดฟันกรอด ๆ อนุมัติให้ถอยเจ้า D90 บอดี้มาใช้แทน D70s  

หลังจากได้มาก็ร่วม ๆ ยี่สิบวันจนถึงวันนี้ ก็ถือโอกาสเอาผลงานจากกล้องใหม่มาฝากกันครับเป็นภาพเด็ก ๆ เจ้ามิคกี้กับน้องพราว (อันที่จริง คุณแม่บ้านเอาไปโพสต์ไว้แล้วที่รีวิวเสื้อผ้าเด็ก เสื้อหวานสไตล์เกาหลีแต่ก็ขอเอามาลงในนี้อีกทีครับ ถ่ายไว้เยอะพอสมควรคัด ๆ เอามาให้ดูเจ้าประสิทธิภาพ ในเรื่องของ Dynamic Range และ White Balance กันว่าทำงานได้ดีเพียงไหน ที่ผมชอบมาก ๆ ก็เรื่อง Dynamic Range ที่ความสามารถของ เซ็นเซอร์ที่ดีกว่า D70s อย่างมากมายทำให้สามารถเก็บรายละเอียดในส่วนสว่างได้เป็นอย่างดีแทนที่เราจะเห็นเป็นสีขาวสว่างจ้า ก็ได้เห็นการเกลี่ยไล่เฉดไล่โทนในบริเวณนั้นทำให้ภาพดูเนียนนุ่มขึ้นมากมาย และที่เห็นโดดเด่นอีกประการก็เรื่องการโฟกัส 11 จุดแม่นยำรวดเร็วอย่างเห็นได้ชัด จะว่าไป ณ.ตอนนี้เทคโนโลยีกล้องใหม่ ๆ สำหรับ DSLR เอาแค่กล้องในรุ่นเล็กอย่าง D3100 ก็ถือว่าไปไกลกว่า D70s เมื่อห้าปีที่แล้วเป็นไหน ๆ และยิ่งเป็นกล้องรุ่นที่ใหม่และเป็นรุ่นใหญ่อย่าง D700 (ซึ่งเหลือกำลังทรัพย์ที่จะเอื้อมถึง) ยิ่งไม่ต้องพูดถึงประสิทธิภาพที่เทคโนลียีนำพามาได้ไกลลิบเมื่อเทียบกับเจ้า D70s กล้อง DSLR รุ่นแรก ๆ ยิ่งอนาคตยิ่งคงไม่ต้องกังขาว่าเทคโนโลยีจะพาเราไปได้ไกลอย่างไม่มีทีท่าว่าจะสุดที่ตรงไหน จะกังวลก็แต่คนใช้ที่จะบรรลุถึงแก่นของศิลปะในการถ่ายภาพเพียงใด

  เอาเป็นว่าลองไปดูประสิทธิภาพของเจ้า DR ของ D90 ทีว่ากันครับ ส่วนข้อดีอื่น ๆ กำลังทำความคุ้นเคยกับกล้องใหม่อยู่ครับโอกาสหน้าจะมาแนะนำ โดยเฉพาะเจ้า white balance ที่ฉลาดขึ้นเป็นไหน ๆ แถมมีให้ปรับละเอียดยิบเลย